9 Rozdział

Zgarnęłam pierwszą, lepszą torbę i zaczęłam pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Po kilkunastu minutach zeszłam na dół.

- A ty gdzie? – zapytał tata.

- Wyprowadzam się na jakiś czas. Nie ważnie gdzie. Nie wnikajcie. – oznajmiłam.

Wyszłam z domu, a swoje kroki skierowałam pod dobrze znany mi adres. Stanęłam przed drzwiami i nacisnęłam dzwonek. Po chwili drzwi się uchyliły, a w nich stanęła osoba, którą najchętniej od razu bym przytuliła.

- Mogę tu zostać na trochę? – zapytałam – Nie pytaj, o co chodzi, później ci opowiem. Mogę?

- Jasne, że możesz.

Przeszłyśmy do pokoju Olgi, gdzie mogłyśmy spokojnie porozmawiać. Dziewczyna cały czas pytająco na mnie patrzyła, jednakże najpierw musiałam ułożyć sobie w głowie, to co miało miejsce kilka minut temu. Dopiero po upływie jakiś trzydziestu minut ochłonęłam. Wyszłyśmy na balkon z dwoma kubkami gorącej herbaty. Promienie słoneczne przyjemnie grzały moją twarz. Wzięłam łyk parującej cieczy i zaczęłam opowiadać.

***

- Wiesz, że możesz tu zostać, jak długo zechcesz. – oznajmiła, wkładając kubki do zmywarki.

- Twoi rodzice na pewno nie będą mieli nic przeciwko? – upewniałam się.

- Agata, jesteś moją siostrą. Nie rodzoną, ale jednak. Czuj się, jak u siebie. – puściła mi oczko.

Z racji tego, że pogoda dopisywała, postanowiłyśmy wybrać się na spacer. Rozmawiałyśmy oraz śmiałyśmy się, jak za dawnych czasów. Mogłoby się wydawać, że wszystko wraca do normy. Po cichu liczyłam na to, że dzięki temu grillowi kontakty Luśki i Kurka jakoś się poprawią. To nie było tak, iż ona go nie lubiła. Po prostu go nie znała. Zresztą działało to w obydwie strony. Bartosz wiedział, że ja i Olga jesteśmy niczym siostry. Ta natomiast wiedziała, jak bardzo niebieskooki chłopak jest dla mnie ważny.

- Co ty na to, żeby zorganizować sobie dzisiaj ‘babski wieczór’? – wypaliła nagle moja kuzynka.

Bez wahania przystałam na jej propozycję. Potrzebowałam tego, jak chyba nigdy dotąd. Niezdrowe jedzenie, oglądanie romansideł, mnóstwo śmiechu i przede wszystkim rozmowa. Szczera rozmowa. Nie zdążyłam jeszcze poinformować Nowakowskiej o zajściach z Wroną. Nie lubiłam do tego wracać, lecz chciałam być wobec niej szczera. Wracając do domu, zorientowałam się, iż mam rozładowany telefon. Wchodząc do pokoju Olgi - który teraz był także moim tymczasowym – podłączyłam komórkę do ładowarki. Miałam dwanaście nieodebranych połączeń i kilka sms’ów oczywiście od Kurka.

- Zabije mnie, jak nic. – uderzyłam się otwartą dłonią w czoło.

Czym prędzej wybrałam numer chłopaka. Nie musiałam długo czekać, aż odbierze. Zrobił to niemal natychmiastowo.

- Co się z tobą działo?! Wiesz, jak się martwiłem? Gdzie jesteś? Spotkamy się? – zasypał mnie tysiącem pytań.

- Bartek, spokojnie. Wszystko jest okay. Przyjdź do Olgi, czekam. – rzekłam i zakończyłam połączenie.

Po niecałych piętnastu minutach do moich uszu, dobiegł dźwięk dzwonka do drzwi. Zerwałam się z łóżka, jak poparzona, mówiąc w międzyczasie, że to ktoś do mnie. Szybko poprawiłam włosy oraz upewniłam się, czy aby na pewno dobrze wyglądam. Niepewnie podeszłam do drzwi, przekręciłam klucz w zamku, złapałam za klamkę, a po chwili tonęłam w kurkowych ramionach. Przez dłuższy czas, chłopak nie chciał mnie puścić. Dopiero, gdy oznajmiłam, że zaraz mnie udusi, udało mi się wyswobodzić z jego objęć.

- Nie strasz mnie tak więcej. – powiedział poważnie, świdrując mnie oczami.

- Przepraszam.. Pokłóciłam się z rodzicami, wyniosłam się z domu, a teraz mieszkam u Olgi. Przez to wszystko zwyczajnie zapomniałam do ciebie zadzwonić. Przepraszam. Wybaczysz mi?

Bartosz czule musnął moje usta, po czym lekko się uśmiechnął.

- Pewnie, że ci wybaczę głuptasie. Tylko obiecaj mi, iż nie wywiniesz mi już takiego numeru.

- Obiecuję. – rzekłam, by po chwili złączyć nasze usta w pocałunku.

Z każdą kolejną sekundą stawał się on coraz bardziej namiętny. Dopiero głośne chrząknięcie Nowakowskiej sprawiło, że oderwaliśmy się od siebie.

***

W piątkowe popołudnie wraz z Olgą wybrałyśmy się na zakupy. Trzeba było zaopatrzyć się w najpotrzebniejsze rzeczy na jutrzejszego grilla. Bartek miał za zadanie załatwić trochę alkoholu. Wędrując do kolejnego sklepu z kilkoma dość ciężkimi torbami, na chodniku wpadłyśmy na nikogo innego, jak Wronę. Chłopak proponował pomoc, jednakże byłam na tyle uparta, iż nie pozwoliłam mu na to. Przy okazji dowiedziałam się czegoś, czego wolałabym nie wiedzieć. Andrzej w pewnym momencie zapytał Luśki, o której odbędzie się jutrzejszy grill. Moja mina musiała wyglądać bardzo interesująco. W tamtej chwili miałam wielką ochotę udusić kuzynkę gołymi rękoma. Wolałam przemilczeć tę sprawę na czas zakupów i opieprzyć ją, kiedy już będziemy w domu.

Po prawie dwóch godzinach chodzenia po sklepach, wreszcie mogłyśmy wracać. Rozpakowałyśmy zakupy i usiadłyśmy przy stole. Zajadałyśmy się zrobionymi wcześniej kanapkami. Nie potrafiłam dłużej wytrzymać.

- Dlaczego zaprosiłaś Wronę? – spytałam, a w moim głosie można było wyczuć nutkę zdenerwowania.

- Bo jest przyjacielem Bartka? To coś złego, że będzie?

- Od jakiegoś czasu Bartek i Andrzej nie rozmawiają ze sobą. Do tego dochodzi to, o czym wczoraj ci mówiłam. Także wyobraź sobie teraz, co może się jutro dziać.

Dziewczynę nieźle zamurowało, bo przez dłuższy czas nie mogła wydobyć z siebie żadnego słowa. Zapowiadał się taki miły wieczór, ale jak zwykle coś musiało się popsuć. Modliłam się tylko, aby Andrzej nie wypalił czegoś o naszym pocałunku. To po pierwsze. A po drugie bałam się, iż pod wpływem spożycia przeze mnie większej ilości alkoholu sama się wygadam, albo co gorsza, wpiję się w usta wroniastego. No cóż. Będę musiała się pilnować.

W sobotni poranek obudziły mnie promienie słoneczne, przedzierające się przez okno oraz niewyobrażalnie głośny budzik Olgi. Przetarłam oczy, po czym niechętnie zwlokłam się z łóżka. Pierwsze, co zrobiłam to zgarnęłam ubrania i powędrowałam do łazienki. W niecałe piętnaście minut doprowadziłam się do normalnego stanu, a następnie udałam się do kuchni. Przygotowałam nam kilka tostów na śniadanie. Gdy wszystko było już gotowe, wparowałam do pokoju Luśki i wydarłam się, że posiłek czeka na stole. Podeszłam do szafki stojącej obok łóżka, po czym sięgnęłam komórkę. Miałam tradycyjnie wiadomość od Bartka o treści :

„Dzień dobry królewno :*”.

Uśmiech od razu zagościł na mojej twarzy.

Olga oczywiście od razu to zauważyła. Nie byłaby sobą, gdyby nie zapytała, o co chodzi.

- Co się tak cieszysz z rana, hm? – spytała zaspanym głosem.

Pokazałam jej wiadomość otrzymaną od Kurka, na co ta wzdrygnęła się. Spojrzałam na nią, niczym na idiotkę i czekałam, aż coś powie.

- Jesteście tak słodcy, że bijecie na głowę wszystkie czekolady świata. A tak serio, to ten twój Bartuś chyba jest jedynym facetem na ziemi, który jest normalny. Przy twojej zdolności rozpieprzania sobie życia, zaczęłabym na niego chuchać i dmuchać. Agata widać, że mu na tobie cholernie zależy, więc nie spieprz sobie tego. Proszę.

- Dzięki za szczerość. – wywróciłam oczami – Ja to wszystko wiem. Nie zamierzam tego spieprzyć, a tym bardziej go stracić.

***

Wydawało się, że od dziewiątej rano, do dziewiętnastej jest sporo czasu. Jednakże, kiedy robi się wszystko praktycznie na ostatnią chwilę, czas płynie nieubłaganie. Do przybycia gości zostało nam około czterdzieści pięć minut. Co prawda stół i przekąski były gotowe, ale nasz ubiór, fryzura czy make-up już niekoniecznie. Najlepsze było jeszcze to, że ktoś musiał odprowadzić Tuśkę (młodszą siostrę Olgi, gdyby ktoś zapomniał) do cioci, która mieszka trzy ulice dalej. Jako pierwsza zaklepałam sobie łazienkę, więc wyszło na to, iż musiałam odprowadzić młodszą Nowakowską. Wzięłam szybki prysznic, po czym w trymiga osuszyłam ciało i włosy. Uszykowane wcześniej ubrania, nałożyłam na siebie.

Następnie zabrałam się za makijaż, który koniec końców wyszedł mi całkiem nieźle.

Włosy potraktowałam prostownicą i sporą ilością żelu w spreju. Założyłam swoje ukochane lity, a na koniec spryskałam się cała perfumami. Zadowolona z efektu końcowego, opuściłam pomieszczenie. Weszłam do kuchni, gdzie siedziały zniecierpliwione siostry Nowakowskie. Na mój widok młodsza z nich stwierdziła, że wyglądam prześlicznie i każdy chłopak będzie mój.

- Mi wystarczy ten jeden. – uśmiechnęłam się, a po chwili pokazałam jej tapetę na swoim telefonie.

- Dobra młoda, zwijaj się. Idziemy! – dodałam.

Po upływie około dwudziestu minut byłam z powrotem. Miałam cichą nadzieję, że jeszcze wszystkich nie ma. I nie było. Jak się potem okazało, na miejscu było dopiero paru znajomych w tym Bartosz. Przywitałam się ze wszystkimi, a jego zostawiłam sobie na koniec.

- Ze mną się nie przywitasz? – zapytał, stając za mną.

Odwrócił mnie przodem do siebie, a w jego oczach znów dostrzegłam te radosne ogniki. Bez namysłu wpiłam się w usta chłopaka, na co ten przycisnął mnie do siebie jeszcze bardziej. Kto zgadnie jakaż to osóbka nam przerwała, temu składam gratulacje. Więc przerwał nam nikt inny, jak Wrona, który pojawił się chyba znikąd. 

- Gołąbeczki, przepraszam, że przeszkadzam w takim momencie, ale nie jesteście tutaj sami. Nie każdy ma ochotę oglądać waszą wymianę śliny. – burknął.

- Po prostu witam się ze swoją dziewczyną. – Kurek wyraźnie podkreślił dwa ostatnie słowa – Jeśli ci to przeszkadza, to możesz zamknąć oczka, albo po prostu stąd wyjść.

- Może ty wyjdziesz, co? Nikt cię tu nie chce. – wroniasty zmierzył wzrokiem Bartosza, na co ten odsunął się ode mnie i podszedł bliżej niego.

Stali blisko siebie. Zdecydowanie za blisko. Patrzyli sobie w oczy, a złość kipiała z jednego i drugiego. Nagle Wrona złapał Bartka za koszulę i już miał go uderzyć, kiedy Kurek złapał jego rękę i wykręcił ją tak, iż Andrzej aż zasyczał z bólu. Musiałam wkroczyć do akcji, bo inaczej by się pozabijali.

- Dobra panowie, starczy tego. Bartek, chodź. – złapałam chłopaka za rękę, lecz ten wyrwał ją z mojego uścisku.

Nie zamierzałam odpuszczać. Chciałam mieć chłopaka w całości, nie w kawałkach.

- Kurek. Idziesz ze mną. Już. – szarpnęłam go za ramię, a ten spojrzał na mnie wzrokiem pełnym złości.

Pogładziłam wierzchem dłoni jego policzek, po czym wspięłam się na palcach i lekko musnęłam jego usta.

- Chodź, proszę. Nie warto się denerwować przez takich, jak on. – wskazałam na Andrzeja.

- Masz rację. – przytaknął, a następnie objął mnie ramieniem i skierował swoje kroki w kierunku reszty znajomych.

***

Wieczór mijał w świetnej atmosferze. Wszyscy się bawili. Nasz DJ w postaci mojego kuzyna, miał ze sobą moje ulubione płyty. Wszyscy tańczyli , śpiewali, śmiali się. Nawet Wrona, który zdążył poderwać już jakąś dziewczynę. W pewnym momencie Krystian (tak ma na imię mój kuzyn) wpadł na pomysł, żeby puścić coś wolniejszego. W moją stronę niemalże równocześnie wystartowali Kurek z Wroną. Złapałam dłoń Bartosza i wymijając Wronę, zmierzyłam go wzrokiem. Przytuleni, kołysaliśmy się w rytm muzyki.

Niebieskooki co chwila skradał mi całusy, czy szeptał do ucha czułe słówka.

- Jesteś tylko moja i nikomu cię nie oddam, pamiętaj o tym. – szepnął i ucałował mnie w skroń.

Uśmiechnęłam się lekko na te słowa. Ta chwila mogłaby trwać w nieskończoność, ale piosenka trwała raptem trzy minuty, które zbyt szybko minęły.

Było już około pierwszej w nocy. Spożyty alkohol dawał o sobie znać. A najbardziej było to widać po Bartku i Andrzeju.

- Ej! Słyszeliście ten kawał? – zapytał Kuraś – Dlaczego pingwiny lubią piłkę nożną?

Wszyscy patrzą na niego, jak na nienormalnego, a ten kończy swój kawał.

- Bo się kiwają! – mówi, po czym wpada w śmiech, a goście razem z nim.

- Czekajcie, mam jeszcze jeden! Przyjeżdża królik na stację benzynową :
* Ile kosztuje kropla benzyny? – pyta sprzedawcy

* Kropla? No nic.

* To proszę nakapać do pełna!

Goście z Bartoszem na czele wpadli w niepohamowany atak śmiechu. Uspokoili się po dłuższej chwili, ale nie na długo. Z głośników do naszych uszu dobiegła Makarena, a że Bartek był wielkim fanem ruchów tego tańca, to jako pierwszy ruszył na środek i zaczął tańczyć, śpiewając jednocześnie. Luśka, jak miała w zwyczaju chodziła z moim aparatem i nagrywała to wszystko, czy też robiła zdjęcia.

Po tym całym przedstawieniu, jeden ze znajomych wymyślił, iż teraz zabawimy się w karaoke. Goście bez wahania przystali na tę propozycję. Nowakowska pobiegła po prześcieradło do swojego pokoju, które potem rozwiesiliśmy na sznurku do prania. Krystian przytaszczył wyświetlacz. Pozostało tylko wybieranie repertuaru. Jako pierwszy na scenę wszedł już nieźle wypity Andrzej. Zażyczył sobie piosenki pod tytułem „Przez twe oczy zielone”, zespołu Akcent. Zaraz po nim na ‘scenę’ wbiegł Bartek. Pominę fakt, że prawie się wywrócił wchodząc na schodek. Wybrał sobie piosenkę zespołu Power Play pod tytułem „Lubisz to lubisz”. Swoim wokalem porwał całą publiczność. Na koniec dodał, że tę piosenkę śpiewał specjalnie dla mnie, na co wszyscy zaczęli bić głośniej brawa oraz gwizdać.

- No to kto następny? – zapytał Krystian, podpierając się rękoma o stół.

- Może ty, Agata? – zaproponował Wrona.

Od razu zaczęłam się wykręcać, iż nie potrafię śpiewać. Jednakże nie miałam już zbytnio nic do powiedzenia, gdy wszyscy zaczęli skandować moje imię. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na Olgę, lecz ta tylko wzruszyła ramionami. Niechętnie podniosłam się z krzesła. Już miałam kierować się na ‘scenę’, kiedy Bartosz złapał mnie za nadgarstek.

- Zaśpiewaj to dla mnie. – szepnął mi do ucha, a przez moje ciało przeszło tysiące ciarek.

Wybrałam sobie piosenkę pt. „Lustra” Natalii Szroeder. Na początku przymknęłam oczy, by po dłuższej chwili je otworzyć.

Czułam się trochę, jak ptak, który zaczął latać po długiej przerwie, bo miał złamane skrzydełko. Kiedy skończyłam, zostałam nagrodzona owacjami na stojąco. Bartek, tak jak i Andrzej byli w niemałym szoku. Usadowiłam się na kolanach chłopaka, a ten mocno mnie do siebie przytulił.

- Nigdy nie mówiłaś, że masz talent do śpiewania. – zaczął.

- Bo nie mam. Co prawda od małego chciałam uczyć się śpiewać, iść do szkoły muzycznej. Niestety moi kochani rodzice stwierdzili, że śpiewać mogę sobie pod prysznicem, a o tych swoich marzeniach mogę zapomnieć. Na tym się skończyło. Po dwóch latach próśb, pogodziłam się z tym.

***

Była prawie że czwarta nad ranem. Zostaliśmy tylko ja, Bartek, Olga i Krystian. Postanowiliśmy, że najlepiej będzie, jeśli Bartosz zostanie na noc u Nowakowskich. Nie pozwoliłabym, aby włóczył się o tej godzinie po mieście. Ogarnęłyśmy z Luśką ze stołu, a następnie zgarnęłyśmy do domu chłopaków, śpiących na stole. Jakimś cudem udało mi się wtargać Kurka po schodach. Był na wpół przytomny, więc sama musiałam go rozebrać.

- Mm, Agatka.. – mruknął chłopak.

- Jesteś pijany, śpij.

Niebieskooki, jakby głuchy na moje słowa, zaczął całować moją szyję, brzuch, a następnie przyssał się do moich ust.

- Śmierdzisz alkoholem, Kurek. – skwitowałam.

- Nie mów tylko, że ci to przeszkadza.

- Zmęczona jestem. Śpij Bartuś. – uśmiechnęłam się lekko, po czym czule musnęłam jego usta.

Nawet nie wiem kiedy, zasnęłam w objęciach chłopaka. Obudziłam się w okolicach dwunastej. Wyswobodziłam się z objęć Kurka i poczłapałam do kuchni. Głowa bolała mnie niemiłosiernie. Przy kuchennym stole zastałam Olgę.

- Masz coś na kaca? – mruknęłam.

- Pewnie, że mam. Przygotowałam się. – zaśmiała się.

Podała mi dwie szklanki z napojem, który miał nam podobno pomóc. Podziękowałam, a następnie skierowałam się z powrotem do pokoju, który zajmowałam z Bartoszem. Wyglądał tak słodko, gdy spał, iż nie miałam serca go budzić. Położyłam się obok niego i cmoknęłam go w usta. Ten niemal natychmiastowo otworzył oczy, a po chwili szeroko się uśmiechnął. Podałam mu szklankę z napojem, który pochłonął duszkiem.

- Musimy porozmawiać. – rzekłam.

Nie chciałam psuć dnia, ani sobie, ani jemu. Niestety sprawa z tamtą kartką nie dawała mi spokoju. Musiałam go o to zapytać oraz dowiedzieć się, o co chodzi.

- Bartek, bo ja.. – zaczęłam – znalazłam u ciebie ostatnio pewną kartkę.

- Jaką kartkę? O czym ty mówisz?

- Nie przerywaj mi, proszę. Było na niej napisanie coś, że masz zostawić mnie w spokoju i tak będzie lepiej dla mnie i dla ciebie. Możesz mi wytłumaczyć, o co chodzi?

Kurek westchnął głośno. Przeczesał włosy dłonią, po czym ujął moją twarz w swoje dłonie.

- Agatka, słuchaj. Jestem niemalże pewien, że ktoś robi sobie jaja. Jesteś śliczną dziewczyną, podobasz się zapewne wielu chłopakom. Nic dziwnego, iż ktoś chce żebym się od ciebie odwalił. Niestety dla tej osoby, nie zamierzam niczego takiego robić. Za bardzo mi na tobie zależy. – powiedział i ucałował mnie w skroń.

- A co jeśli ten ktoś nie żartuje i zrobi ci krzywdę?

- Nie przejmuj się. Dam sobie radę. Tobie też nie pozwolę wyrządzić żadnej krzywdy. Ufasz mi?

- Ufam.

- To nie myśl już o tym. – puścił mi oczko.

Oboje byliśmy strasznie głodni, więc postanowiliśmy zejść do kuchni. Olga była tak kochana, że przygotowała dla całej naszej czwórki stos kanapek. Musieliśmy się jej jakoś później za to odwdzięczyć. W trymiga pochłonęliśmy to, co znajdowało się na talerzu. Chłopcy pomogli nam doprowadzić dom, a przede wszystkim miejsce wczorajszej imprezy. Zajęło nam to gdzieś z półtorej godziny. Bartek i Krystian, niczym typowi nastolatkowie najchętniej cały dzień spędziliby zalegając na kanapie z telefonem przed oczami. Chcąc nie chcąc byli zmuszeni iść z nami na spacer. Luśka zabrała ze sobą aparat, gdyż stwierdziła, że ja i Bartosz świetnie wychodzimy razem na zdjęciach. Dlatego też zarządziła, iż w to niedzielne popołudnie robi nam sesje zdjęciową, a my nie mamy nic do gadania. Udaliśmy się więc do parku, gdzie Nowakowska zaczęła robić mnóstwo fotek.

- Dobra, siadajcie na ławce! – zarządziła.

Wraz z Bartoszem wykonaliśmy jej polecenie.

- Usiądź na nim okrakiem, a dalej to zajmijcie się sobą. Mnie tu nie ma. – wyszczerzyła się.

Tak jak chciała, tak też zrobiliśmy. Siedziałam okrakiem na kolanach Kurka, a ten bawił się moimi włosami, wpatrując mi się w oczy. Po chwili ujął moją twarz w swoje dłonie i złożył na moich ustach czuły pocałunek. Następnie dziewczyna nakazała nam wstać. Chwyciliśmy się za dłonie, a Bartosz ucałował mnie w czubek głowy. Potem wziął mnie na ręce i zaczął kręcić nas wokół własnej osi. Śmiałam się i piszczałam w niebogłosy.

- Dobra, mam już około trzystu zdjęć, więc dam wam spokój. Muszę jednak przyznać, że całkiem nieźle się z wami pracowało. – zaśmiała się.

- I vice versa. – zawtórowaliśmy jej.

- Obrobię jakoś te zdjęcia, a potem wyślę wam, żebyście pomogli mi wybrać pięć najlepszych.

- Po co? – zapytałam zdziwiona.

- Wysyłam je na konkurs. Z góry mówię, że nagrody są zarówno dla fotografa, jak i modeli. Nagrodą jest aparat i profesjonalna sesja zdjęciowa. – oznajmiła – Na dodatek, cała ta sesja będzie miała miejsce za granicą.

- Kiedy by to miało być? – spytał nagle chłopak.

- Między końcem lipca, a początkiem sierpnia. Dlaczego pytasz?

Kurek milczał przez dłuższą chwilę. Kiedy w końcu uraczył mnie swoim spojrzeniem, czułam, że to co za chwilę mogę usłyszeć, nie będzie dobrą wiadomością. Bartosz ujął moje dłonie i wziął głęboki oddech.

- Agatka, bo ja..

________________________________________

Jestem z kolejnym rozdziałem! ♥
Miał być wcześniej, ale nie miałam czasu, żeby poszukać gifów i zdjęć..
Kolejny postaram się dodać szybciej, już prawie mam skończony, więc nie powinno być dużego opóźnienia :D Powoli żegnamy się z Bartkiem.. :( ♥ Co prawda nie na długo, ale jednak.
Dziękuję za tyle komentarzy pod poprzednim rozdziałem! ♥ Nie liczyłam, że tyle osób jeszcze tutaj jest, a tu taka miła niespodzianka :)
Czytasz + Komentujesz = Motywujesz! ♥
Do napisania! :**** ♥