6 Rozdział

Przez ostatnie parę dni moje myśli zaprzątał Wrona. Sama nie wiem dlaczego. Chociaż nie. Wiem. Wszystko przez ten pocałunek! Ale przyznam szczerze, że gdyby kolejny raz chciał mnie pocałować, to raczej bym go od siebie nie odepchnęła. Oczywiście, że Bartek jest dla mnie bardzo ważny. Nie wiem, czy go kocham, ale jestem pewna, że cholernie mi na nim zależy. A Wrona.. Typowy chłopak, który uważa, że może mieć każdą. No i niestety na mnie to działa. Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk mojego telefonu, co oznaczało, że dostałam sms’a. Na ekranie zobaczyłam nieznany numer.

„Chcę się z Tobą spotkać. Najlepiej zaraz. Andrzej.”

Zaczęłam się zastanawiać, o co mu chodzi? Normalnie nie zgodziłabym się na to spotkanie. Serce podpowiadało, żebym jednak nie szła. Ale coś mnie tam ciągnęło. Dlatego musiałam tam iść.

„Za 15 minut przy drodze obok lasku?”

Nie musiałam długo czekać na odpowiedź.

„Pasuje.”

Poprawiłam jeszcze swój makijaż i ruszyłam w odpowiednie miejsce. Po niecałych dwudziestu minutach byłam na miejscu. Moim oczom ukazała się sylwetka Wrony opierającego się o jedno z drzew. Powolnym krokiem podeszłam do niego. Kiedy mnie zobaczył, na jego usta wkradł się szeroki uśmiech.

- Po co mnie tu ściągnąłeś? – zapytałam.

- Chciałem cię zobaczyć. – położył swoje dłonie na mojej talii.

Miałam w głowie straszny mętlik. Wiedziałam, że źle robię. Nawet bardzo źle. Ale nie moja wina, że Andrzej tak na mnie działa!

- Wrona, to chyba nie jest dobry pomysł.. – lekko go od siebie odepchnęłam.

Chłopak udawał, że nie słyszy tego, co mówię. Jak gdyby nigdy nic, składał pocałunki na mojej szyi.

- Wrona, przestań.. – mruknęłam.

Andrzej popatrzył przez chwile w moje oczy, by po chwili zachłannie wpić się w moje usta. Odepchnęłam od siebie chłopaka, a ten popatrzył na mnie ze zdziwieniem.

- Lepiej będzie, jeśli przestaniemy na razie utrzymywać ze sobą jakikolwiek kontakt. Nawet w szkole. – rzekłam stanowczo.

Nagle ni stąd ni zowąd pojawił się Kurek. Podszedł do mnie i pocałował na przywitanie. Miałam cichą nadzieję, że nie widział tego incydentu (?) z Wroną. Ale skoro mnie pocałował, to chyba nie widział, prawda?

- A co wy tu knujecie? – zapytał radośnie.

- My ? Nic. Spotkaliśmy się przypadkiem.. – zaczęłam się tłumaczyć.

- Dobra, spokojnie. Ufam ci. – popatrzył mi prosto w oczy.

Nie wiedziałam, jak się zachować, więc wtuliłam się w klatkę piersiową chłopaka. Chciałam jak najszybciej odejść z tamtego miejsca. Chociaż może nie tyle przeszkadzało mi miejsce, co sam Wrona. Spojrzałam na Bartka błagalnym wzrokiem, a ten oznajmił przyjacielowi, że się spieszymy. Odetchnęłam z ulgą, kiedy zaczęliśmy oddalać się od Andrzeja.

- Kino i kolacja, czy spacer i wspólne gotowanie? – zapytał Kurek.

- Może to drugie.. Zobaczymy, co ten Bartuś potrafi gotować. – wyszczerzyłam się.

- No, to idziemy. – rzekł i pociągnął mnie za sobą.

Po kilkunastu minutach byliśmy już w domu Kurka. No nie powiem, mieszkają naprawdę ładnie. Nawet bardzo. Nie będę porównywała ich domu, do swojego.. Kompletnie inna bajka.

- Czuj się jak u siebie. – ucałował mnie w skroń i po chwili zniknął z mojego pola widzenia.

Skoro mam czuć się, jak u siebie, to stwierdziłam, że trochę pozwiedzam. Co prawda już tutaj byłam, ale wtedy nie zwracałam większej uwagi na wystrój itp. Dom był ślicznie urządzony! Ten salon połączony z kuchnią.. Sypialnia rodziców Kurka była, niczym z bajki. Za domem mieli nawet basen! Przez głowę od razu przeszła mi myśl, żeby do niego wskoczyć. Nagle poczułam czyjeś dłonie na swojej talii. Był to nikt inny, jak Bartek, który zaczął składać czułe pocałunki na mojej szyi. Po chwili odwrócił mnie przodem do siebie. Cały ten czas panowała między nami cisza. Chłopak intensywnie się we mnie wpatrywał. Przygryzłam lekko dolną wargę.

Wiedziałam, że to na niego zadziała. Zawsze się sprawdza. Bartosz zachłannie wpił się w moje usta. Temu to, jak zwykle chodziło tylko o jedno.

- Mieliśmy chyba coś ugotować. – oderwałam się od niego.

Chłopak jakby głuchy na moje słowa, wrócił do całowania mojej szyi.

- No dobra, to na co masz ochotę? – zapytałam, ale sama nie wiem jakiej odpowiedzi oczekiwałam.

- Na ciebie.. – wymruczał.

Odsunęłam się od niego i popatrzyłam, jak na idiotę.

- Koniec tego dobrego. Do kuchni! Won! – niemalże krzyknęłam.

Kurek spuścił głowę i zrobił to, o co poprosiłam. Tak więc po kilku minutach byliśmy już w kuchni. Żadne z nas nie miało na nic konkretnego ochoty, co oznaczało, że mamy niewielki problem. Ostatecznie postawiliśmy na pizzę. Potrzebne składniki mieliśmy, a na jakieś wykwintne dania, po prostu nie mieliśmy ochoty. Z resztą, nie jestem przyzwyczajona do jakiegoś luksusu, czego nie mogę powiedzieć o Bartoszu. Jego życie bardzo różni się od mojego. Jak tak się teraz zastanawiam, to nawet nie rozumiem, dlaczego jesteśmy razem. Przecież taka dziewczyna, jak ja nie może być z kimś takim, jak on. Niby niemożliwe, a jednak ze sobą jesteśmy. I jakoś to jest.

Nagle spostrzegłam cwany uśmieszek Bartka. To nie wróżyło niczego dobrego. Po chwili moja twarz była częściowo pokryta mąką. Gdyby można było zabijać wzrokiem, Kurek dawno leżałby martwy. Nie pozostałam mu dłużna. Obsypałam jego głowę białym proszkiem. Zachowywaliśmy się, niczym dzieci. Nie minęło nawet pięć minut, a prawie cała kuchnia była bialutka.

- Ciekawe, kto to posprząta..? – chłopak złapał się za głowę.

- Przecież nie ja, Bartusiu. – wysłałam mu całusa w powietrzu.

Bartek zbliżył się do mnie i przywarł moje ciało do ściany. Przez dłuższy moment wpatrywał się we mnie. Był jakby nieco nieobecny. Chyba się nad czymś zastanawiał. Już miałam się odezwać, jednak nie było mi to dane. Kuraś zaczął mnie całować. Nie tak dziko, jak wcześniej. Bardziej delikatnie i czule. W pewnym momencie odsunął się ode mnie. Oparł swoje czoło, o moje. Nie wiem, ile tak staliśmy, ale na pewno kilka minut.

- Agata, muszę ci coś powiedzieć.. – zaczął nieśmiało.

- To mów, słucham. – uśmiechnęłam się lekko.

- Ale.. nie wiem, od czego zacząć. – zmieszał się.

- Od początku.

- Bo ja.. k.. ko.. – jąkał się.

Patrzyłam na niego wyczekująco. Bałam się tego, co może powiedzieć, ale po cichu liczyłam, że to będą te magiczne dwa słowa na dziewięć liter.

Kurek wziął głęboki oddech i popatrzył mi głęboko w oczy.

- Kocham cie.. – powiedział w końcu.

Moje oczy momentalnie się zeszkliły. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

- ..płe naleśniki z nutellą. – dokończył.

A już myślałam, że on tak na serio. Z resztą.. na co ja liczyłam?! Na to, że powie, iż kocha mnie?! Pff. W snach! Dobra.. muszę się uspokoić. Nie mogę dać po sobie poznać, że mi na nim zależy.

- Jesteś idiotą, Kurek. – skwitowałam.

- Gdzie mogę znaleźć toaletę? – zapytałam po chwili.

- Drugie drzwi po prawo. – wskazał.

Ruszyłam we wskazanym kierunku. Zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o umywalkę. Odkręciłam zimną wodę, po czym obmyłam swoją twarz. Spojrzałam w lusterko i pokręciłam głową. Głupia, naiwna małolata. Nawet nie wiem, ile czasu przesiedziałam w tej łazience, ale zapewne dość sporo, skoro Bartosz zaczął pukać do drzwi i pytać, czy wszystko dobrze. Westchnęłam tylko i opuściłam pomieszczenie. Zamknęłam drzwi, by po chwili zsunąć się po nich na podłogę.

- Agata, wszystko okey? – obok mnie pojawił się Kurek.

- Taa.. Chyba będę już wracać. – podniosłam się i skierowałam swoje kroki do wyjścia.

Chłopak szedł za mną, niczym cień. Złapałam za klamkę i już miałam ją nacisnąć, ale chłopak uniemożliwił mi to. Złapał mnie za rękę i przyciągnął mnie do siebie. Spuściłam głowę. Nie chciałam patrzeć mu w oczy. Dobrze wiedziałam, jak na mnie działa. On też wiedział. Potrafił to bardzo dobrze wykorzystywać..

- Spójrz na mnie. – szepnął.

Pokręciłam jedynie głową.

- Agatka.. – uniósł mój podbródek tak, abym spojrzała w jego błękitne oczy.

- Bartek, ja naprawdę.. – zaczęłam, ale Kurek zamknął moje usta pocałunkiem.

- Zależy mi na tobie. Bardzo. Ale jeszcze żadnej dziewczynie nie powiedziałem, tych dwóch słów. Czekam na odpowiedni moment.

- I na odpowiednią dziewczynę.. – mruknęłam, tak aby nie usłyszał.

No niestety.. usłyszał.

- Ty jesteś odpowiednia.

- Ale..?

- Ale nie chcę, żebyś pomyślała sobie, że mówię to każdej i przychodzi mi to z łatwością. Przecież, gdybym ci to już powiedział, to mogłoby to nie być prawdziwe. Krótko się znamy.. Ale mogę cię zapewnić, że jesteś dla mnie najważniejsza. – mówił to z takim przejęciem, że byłam pewna, iż nie jestem mu obojętna.

- Mi też na tobie zależy. Bardzo. – uśmiechnęłam się.

Wspięłam się na palce i lekko musnęłam jego usta. Bartek nie byłby sobą, gdyby nie zaczął pogłębiać pocałunku.

- Nasza pizza, chyba jest już gotowa. – zaśmiałam się.

- Chyba tak. – Kurek ukazał rządek swoich białych zębów.

Po chwili siedzieliśmy przy stole, zajadając się wspólnie przygotowanym posiłkiem. Zrobiło się już trochę późno. Postanowiłam w końcu wrócić do domu..

- No Bartuś, będę się zbierać. – oznajmiłam.

Bartosz spojrzał na mnie smutnym wzrokiem.

- A nie mogłabyś zostać..? Rodzice nie przyjadą, spokojnie. – zapewnił mnie.

- No nie wiem.. – zaczęłam się wahać.

Normalnie pewnie bym się zgodziła. Ale spać w jednym domu z tym niewyżytym nastolatkiem, to niebezpieczne. Ostatecznie zgodziłam się, no bo co mi szkodzi?

- To ja idę pod prysznic. – ucałował czubek mojej głowy.

Ten pod prysznic, a ja sprzątam. Ale co tam.. Podczas gdy ogarniałam kuchnię, do Bartka przyszła wiadomość.

- Bartek, dostałeś sms’a! – krzyknęłam.

- Od kogo?

- Wrony!

- Możesz przeczytać.

No, no.. Musi mi naprawdę ufać. Skoro pozwolił, to przecież odczytam. Wzięłam komórkę do ręki, po czym otworzyłam wiadomość. Muszę przyznać, że ma śliczną tapetę. Nasze zdjęcie w parku, kiedy siedzimy na ławce, ja siedzę okrakiem na Kurku, ten obejmuje mnie w talii, jesteśmy zajęci sobą i pocałunkiem. Uśmiechnęłam się, na wspomnienie tamtego dnia.

„Musisz w końcu powiedzieć to Agacie. Ona nie zasłużyła sobie, na coś takiego. Wiem, że zrobisz, co zechcesz, ale najlepiej będzie, jeśli jej to powiesz. Im szybciej, tym lepiej.”

- Co napisał? – usłyszałam za sobą głos Kurasia.

- Ymm.. sam zobacz. – podałam mu telefon.

Chłopak odczytał wiadomość, po czym spojrzał na mnie lekko zmieszany.

- Co to ma znaczyć? – zapytałam.

- Agata.. musisz mi zaufać. Powiem ci. Obiecuję! Ale nie teraz.. – złapał mnie za rękę i przysunął ją do swojej klatki piersiowej.

Musnęłam lekko jego usta, po czym na jego twarz wkradł się niewielki uśmiech.

- Ufam ci, Bartek. – wtuliłam się w niego.

- Co powiesz na film? – zapytał uradowany.

- Z chęcią, byle nie horror!

- Komedia?

- Może być. – uniosłam kąciki ust do góry.

Po jakiś piętnastu minutach siedzieliśmy wtuleni w siebie przed telewizorem. Pochłonięci oglądaniem komedii. Po seansie, Kurek poszedł po coś do picia. Wrócił z butelką wina i dwoma kieliszkami.

- Skąd to wziąłeś? – zaśmiałam się.

- Z barku? – odpowiedział pytaniem, na pytanie.

- Jesteśmy niepełnoletni. – spoważniałam.

- Agatka, może jeszcze mi powiesz, że nigdy nie piłaś alkoholu, hm? – uniósł do góry jedną brew.

- Dawaj te kieliszki.. – wywróciłam oczami.

Siedzieliśmy na tej kanapie w salonie i niczym stare, dobre małżeństwo. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, popijając wina. Tak dobrze nam się rozmawiało, że nie dość, iż zabrakło wina, to była już trzecia w nocy.

- To ja idę pod prysznic.. – wymruczałam i poczłapałam do łazienki.

Wyszłam po jakiś trzydziestu minutach. Na kanapie zastałam śpiącego Kurka. Wyglądał tak słodko, że nie mogłam się oprzeć i musiałam zrobić mu kilka zdjęć. Oczywiście wcześniej zadzwoniłam do rodziców, że śpię poza domem, żebyście sobie czegoś nie pomyśleli. Nie chciałam budzić chłopaka, ale nie mogłam pozwolić na to, żeby spał na kanapie..

- Bartek.. – potrząsnęłam nim lekko.

- Mm? – mruknął.

- Idź do siebie, nie będziesz tu spał.. – musnęłam kciukiem jego policzek.

Kurek wstał i skierował się w stronę schodów. W pewnym momencie zatrzymał się i odwrócił się w moją stronę.

- Śpisz w sypialni rodziców. – oznajmił.

- Yyy, że co?

- No tak. – wzruszył ramionami.

- Oo nie. Ja mogę spać u ciebie, ale nie u twoich rodziców!

- Jeeny, dobra. Jak chcesz. – wywrócił oczami.

Każde z nas podreptało w swoją stronę. Położyłam się na łóżku Kurka i okryłam kołdrą. Pościel przesiąknięta była jego zapachem. Wtuliłam się w poduszkę i upajając się wonią Kurkowych perfum, zasnęłam. Obudziłam się około piątej. Na dworze było już widno. Nagle usłyszałam skrzypienie drzwi. Po chwili poczułam, jak łóżko ugina się pod czyimś ciężarem.

- Nie mogłem spać, więc przyszedłem do ciebie. Mogę zostać? – usłyszałam głos Bartosza.

- Jasne. – uśmiechnęłam się i zrobiłam miejsce chłopakowi.

Kuraś położył się bardzo blisko mnie i mocno się do mnie przytulił. Jak się później zorientowałam, był bez koszulki.

- Nie bój się, nie gryzę. – ucałował mnie w skroń.

- Dobrze wiedzieć. – uśmiechnęłam się pod nosem.

Odwróciłam się przodem do Kurka, po czym wtuliłam w jego klatkę piersiową. Tak to mogę spędzać każdą noc.

Obudził mnie dźwięk stłuczonego szkła. Zerwałam się z łóżka, po czym ruszyłam w stronę kuchni. Zastał mnie tam piękny zapach, smażonych naleśników.

- Już nie śpisz? – zapytał chłopak.

- Jak widać. Dzień dobry. – uśmiechnęłam się.

- Dzień dobry. – Bartek podszedł do mnie i pocałował na przywitanie.

Kątem oka zerknęłam na kawałki szkła znajdujące się na podłodze. Popatrzyłam pytającym wzrokiem na chłopaka.

- Nie pytaj.. – westchnął.

Zaśmiałam się, po czym zabrałam się za sprzątnięcie tego bałaganu. Ostrożnie zbierałam większe kawałki. Oczywiście musiałoby być święto, gdybym czegoś nie zrobiła. Sięgałam już po ostatni kawałek zbitego talerza. Tak niefortunnie go złapałam, że okaleczyłam sobie dłoń. Syknęłam z bólu, a Kuraś od razu znalazł się tuż obok mnie.

- Daj, opatrzę ci to. – rzekł stanowczo, jednak w jego głosie dało się usłyszeć troskę.

Po paru minutach siedziałam na blacie jednej z kuchennych szafek z obandażowaną dłonią.

- Śniadanie gotowe, zapraszam do stołu. – uśmiechnął się szelmowsko.

Naleśniki z serem i czekoladą. Nic lepszego nie mógł przygotować. Pachniało tak cudownie, jak smakowało. Delicje!

- No, noo! Bartuś, nie wiedziałam, że potrafisz tak świetnie gotować! – powiedziałam z podziwem.

- Smakowało?

- Jeszcze się pytasz? Było wyśmienite! – wstałam z krzesła i poczłapałam w kierunku chłopaka, by po chwili siedzieć na jego kolanach.

Siedzieliśmy w ciszy, wpatrując się w siebie. Dostrzegłam wtedy kilka jego niedoskonałości, ale nie przeszkadzało mi to. Dla mnie był idealny. Muskałam kciukiem jego policzek, nie odrywając wzroku od hipnotyzujących oczu. Nie potrafiłam się dłużej powstrzymać i wpiłam się w usta Bartosza. W pewnym momencie oderwał się ode mnie.

- Agatka, muszę ci o czymś powiedzieć.. – spoważniał.

- Słucham – uśmiechnęłam się lekko.

Widziałam, że nad czymś się zastanawiał. Jakby wahał się, czy aby na pewno chce mi, o tym powiedzieć. Powoli zaczynałam się bać.

- Słuchaj, bo ja.. – już miał powiedzieć, ale rozdzwonił się mój telefon.

Przeprosiłam go i poszłam odebrać.

- Agata? Gdzie ty jesteś? – usłyszałam zaniepokojony głos Olgi.

- Ja, yy.. No.. u Bartka.

- Powiedziałaś swoim rodzicom, że jesteś u mnie. No super, tylko wiesz.. Moi rodzice właśnie z nimi rozmawiają przed domem.

Kiedy usłyszałam te słowa, zamarłam. Musiałam, jak najszybciej znaleźć się w domu swojej kuzynki.

- Mama powiedziała im, że poszłaś do sklepu, ale w sklepie nie będziesz godzinami siedzieć, więc masz piętnaście minut! Pospiesz się! – nakazała.

Nie powiedziałam już nic, tylko się rozłączyłam. W skrócie opowiedziałam Bartkowi, jaka jest sytuacja i prędko pobiegłam na górę się ogarnąć. Kurek zaproponował, że może podwieźć mnie motorem. Od razu się zgodziłam. Przecież musiałam jeszcze iść do jakiegoś sklepu i kupić coś, co nadaje się na śniadanie. Musi być wiarygodnie, prawda? Po niecałych dwudziestu minutach byłam przed domem Luśki.

- Dziękuję. – rzekłam z wdzięcznością.

- Nie masz, za co.

- Mam, za wczorajszy dzień, wieczór, śniadanie, podwózkę. Dziękuję. – uśmiechnęłam się i pocałowałam czule Bartosza.

- Widzimy się później? – zapytał.

- Jasne, zdzwonimy się. – rzuciłam przez ramię i wbiegłam do domu.

Weszłam do kuchni i postawiłam zakupy na stole. Oczywiście musiałam nazmyślać, dlaczego tak długo mnie nie było. Na poczekaniu wymyśliłam, że po drodze spotkałam koleżankę i Bartka, a ten był tak miły, że mnie podwiózł. Potem będę musiała się wytłumaczyć jeszcze rodzicom Olgi, ale to później. Kiedy wszystko im już opowiedziałam, powędrowałam do pokoju kuzynki, gdzie czekała mnie następna ‘spowiedź’. Rozsiadłam się na kanapie i wyśpiewałam wszystko, co się wczoraj działo nie pomijając dzisiejszego ranka. Przez całą opowieść, uśmiech nie znikał z mojej twarzy. 

________________________________________________________________

Mówiłam, że będzie nowy rozdział przed nowym rokiem? :D
I się udało ♥ :D
Tzn. miał być na święta.. ale no niestety.. Jest teraz ^.^
To ostatni rozdział w 2015 roku O.o
To skoro w święta nie złożyłam Wam życzeń, to chociaż teraz złożę :D
W Nowym Roku 2016, życzę Wam abyście byli przede wszystkim zdrowi! Żebyście spełniali swoje marzenia i zawsze dążyli do określonego przez siebie celu! Żebyście byli szczęśliwi! Żeby ten nadchodzący rok był dla Was jeszcze lepszy, niż ten! Dla wszystkich piszących życzę duużo weny! A dla tych nie piszących.. też weny. Może się przyda :D I co jeszcze..? Oczywiście życzę Wam, naszym siatkarzom, sobie również, żebyśmy w 2016 roku cieszyli się z awansu na Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro! No i czego tam sobie jeszcze życzycie! ♥ Wszystkiego najlepszego! :**
Rok się kończy i chciałabym zobaczyć ile tu Was jest.. :D
Więc, jeżeli to czytasz, to zostaw coś po sobie w komentarzu! :) Może to być zwykła buźka '' :) '' czy nawet kropka '' . ''
No to dziękuję, że byliście ze mną w tym roku i mam nadzieję, że w przyszłym też będziecie ♥ :D
Czytasz+Komentujesz=Motywujesz! ♥ :****
Do napisania! :***** ♥

P.S. Świąteczny rozdział już jest, więc zapraszam do czytania :D
http://mpwchristmasedition.blogspot.com/